udhëtimet e mia


Do ta shaloj renë
të shkoj mbi malet e mia,
po deshën shi, t’u derdh pika lotësh.

Do ta shaloj kalin
të ndiej shijen e erës
kur dashuria më pret.

Do ta shaloj lumin
të më çojë në det,
të mbaj mbi vete anijet.

Do ta shaloj pemën
mos pikëllohet pa zogjtë,
rrënjët t’i ngulen më thellë në tokë.

Do ta shaloj ëdrrën
pa yzengji dhe pa fre,
të më çojë tek e nesërmja.

Do ta shaloj këngën,
zot i saj, rob i saj, – t’i këndoj
lëvizjes dhe nga pika e vdekur.



© 2001, Xhevahir Spahiu

my travels


I will saddle a cloud
to ride above my mountains,
if they want rain, I will drench them with tears.

I will saddle a horse
to feel the taste of the wind
when love is waiting for me.

I will saddle a river
to carry me to the sea,
and will bear ships on my back.

I will saddle a fruit tree
so it does not grieve without birds,
and its roots sink deeper into the earth.

I will saddle a dream
without stirrups or reins,
to carry me to tomorrow.

I will saddle a song,
its master and its slave – to sing
of movement even from the still point.



© Translation: John Hodgson